Ludwik Młynarski

Ludwik Młynarski (8 października 1887 - 1941) był podpułkownikiem piechoty Wojska Polskiego i działaczem niepodległościowym. Urodził się w Dąbrowie Tarnowskiej. Uczył się w gimnazjum w Tarnowie, a następnie studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1912 roku uzyskał absolutorium. Podczas studiów działał w Związku Strzeleckim, Stowarzyszeniu Młodzieży Akademickiej „Promień” oraz korporacji „Filaretia”.

W 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich i służył w 1 pułku piechoty. Po przyjęciu do Wojska Polskiego brał udział w wojnie z bolszewikami, między innymi w walkach o Wilno. Później pełnił funkcje w strukturach Ministerstwa Spraw Wojskowych i Sztabu Generalnego oraz dowodził batalionem 21 pułku piechoty. Od 1933 roku kierował Biurem Personalnym Ministerstwa Poczt i Telegrafów, a po przejściu do rezerwy w 1934 roku został dyrektorem tego biura. Zmarł w Warszawie w 1941 roku. Otrzymał między innymi Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Krzyż Niepodległości i Krzyż Walecznych.

Na podstawie artykułu „Ludwik Młynarski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.