Marceli Wajsbard

Marceli Wajsbard urodził się 16 czerwca 1919 roku w Dąbrowie Tarnowskiej, w żydowskiej rodzinie. W rodzinnym mieście ukończył szkołę powszechną i gimnazjum, a w 1937 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przerwał je wybuch II wojny światowej. W 1939 roku dostał się do niemieckiej niewoli, lecz uciekł z transportu i dotarł do Lwowa, gdzie działał w konspiracji jako łącznik. W czerwcu 1940 roku został aresztowany przez NKWD, skazany na 20 lat więzienia i zesłany do łagru. W 1946 roku, po amnestii, wrócił do Dąbrowy Tarnowskiej.

Po powrocie kontynuował studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Następnie pracował jako aplikant adwokacki, a do końca życia wykonywał zawód adwokata. Udzielał się społecznie, między innymi przy zakładaniu Spółdzielni Zdrowia i rozwoju spółdzielczości rolniczej. W 1993 roku był zastępcą przewodniczącego Społecznego Komitetu Obchodów 300-lecia Dąbrowy Tarnowskiej. Zmarł 27 sierpnia 2005 roku w tym mieście. Miał żonę Emilię i dwie córki, Fryderykę oraz Sylwię. Został pochowany na miejscowym cmentarzu żydowskim.

Na podstawie artykułu „Marceli Wajsbard” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.